7 maart 2012 – Internet vervuilt steeds meer. Zwitserland kondigde onlangs aan het nabije heelal vrij te willen maken van ruimteschroot. De aankondiging wijst op een bekende praktijk: waar mensen zijn blijft (veel) rotzooi achter. In wegbermen, oceanen en op internet.

Om nieuwe dingen te begrijpen, zoek ik altijd graag naar analogieën in de bekende wereld. Zo zie ik een overeenkomst tussen het ontginnen van kansen op internet en de eerste pioniers die Amerika ontgonnen. Die gingen steeds een beetje verder het land in. Van 'fouten' in Europa hadden ze geleerd. Zo bouwden ze bijvoorbeeld brede rechte straten. En zo claimde, eeuwen later, zo'n beetje iedereen een aantal domeinnamen. Als ruimte en mogelijkheden onbegrensd zijn, begin je steeds gewoon opnieuw een stukje verderop.

En als de server op kantoor volloopt, kopen we een nieuwe. Straks in de cloud is dat nog makkelijker. Vervuiling die moeilijker is te meten, is het verkeerd gebruik van bandbreedte. RSS feeds die niet bekeken worden of de verbinding met internetradio aan laten staan. Of meer films downloaden dan waar je tijd voor hebt. En natuurlijk al die automatische updates. Daar wordt het internet langzaam van. Hoewel, dan neem je toch gewoon een snellere verbinding?

Wanneer onderkennen we de noodzaak om wel op te ruimen? Of een stap moeilijker: Wanneer gaan we cradle to cradle denken bij nieuwe virtuele producten? Als Twitter nóg vaker onbereikbaar is? Net als fileproblematiek? Of als de energieprijs oneindig is? Of pas als teveel eigenaars van ruimte op internet zijn gestorven, en het erfrecht om herziening vraagt? Of voorlopig nog lang niet?

Deze tekst is een bewerking van een column die eerder op MKB Servicedesk verscheen.